|
Międzynarodowy transport towarów CMR
Prawo transportowe w Niemczech i Polsce
Przewóz towarów w komunikacji międzynarodowej odbywa się na podstawie konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR - International Consignment Not). Konwencja ta została podpisana w Genewie w 1956 r. Polska ratyfikowała ją w 1962r. Do Konwencji przystąpiły już prawie wszystkie kraje Europy takie jak:
Austria, Białoruś, Belgia, Bośnia i Hercegowina, Bułgaria, Chorwacja, Czechy, Dania, Estonia, Francja, Grecja,
Hiszpania, Holandia, Irlandia, Jugosławia, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Mołdawia, Niemcy, Norwegia, Polska, Portugalia, Rosja, Rumunia, Słowacja, Szwajcaria, Szwecja, Węgry, Wielka Brytania, Włochy.
Konwencja CMR stosowana jest do odpłatnych usług świadczonych w międzynarodowym samochodowym
transporcie towarów, wykonywanym zarobkowo przez profesjonalnych przewoźników. Chodzi o dostawę towarów miedzy minimum dwoma rożnymi krajami, pod warunkiem, że co najmniej jeden z tych krajów jest sygnatariuszem konwencji.
CMR w Niemczech
Konwencja CRM reguluje:
kwestie związane z istotą przewozu, rozliczeń szkód wynikłych ze straty czy uszkodzenia przesyłki między przewoźnikiem a odbiorcą czy nadawcą.
Konwencja CMR wprowadza jednolity dokument zawarcia umowy przewozu jakim jest list przewozowy CMR. Zgodnie z konwencją wystawiany jest w trzech oryginalnych egzemplarzach:
- pierwszy dla nadawcy,
- drugi towarzyszy przesyłce i przeznaczony jest dla odbiorcy,
- trzeci zatrzymuje przewoźnik
W przypadku wszelkich niezgodności przewoźnik zobowiązany jest dokonać odpowiedniego wpisu do listu przewozowego.
W przeciwnym przypadku przewoźnik odpowiada za powstałą szkodę, na podstawie domniemania, że towar i opakowanie były w dobrym stanie ,i że ilość sztuk, jak również ich cechy i numery były zgodne z oświadczeniami w liście przewozowym.
Konwencji CMR nie stosuje się do:
- przewozu wykonywanych na podstawie międzynarodowych konwencji pocztowych;
- przewozu zwłok;
- przewozów rzeczy przesiedlenia
Konwencja CMR zawiera klauzulę ograniczającą odpowiedzialność przewodnika.
Co do zasady w razie opóźnienia dostawy, jeżeli osoba uprawniona udowodni, że wynikła stąd dla niej szkoda, przewoźnik obowiązany jest zapłacić odszkodowanie, które nie może przewyższyć kwoty przewoźnego.
Odszkodowanie nie może przekraczać 25 franków za kilogram brakującej wagi brutto. Za frank uważa się złoty frank, wagi 10/31 grama złota o próbie 0,900. Wyższego odszkodowania można zadąć jedynie w przypadku zadeklarowania wartości towaru przekraczającego powyższą granicę, którą wymienia się w liście przewozowym, za umówioną dodatkową opłatą W tym przypadku kwota zadeklarowana zastępuje powyższą granicę.
Właśnie w tym miejscu widać wyraźnie rόżnicę pomiędzy prawem niemieckim a polskim.
Do chwili obecnej nie został przez Polskę ratyfikowany Protokół nr 19 z dnia 2 lipca 1978 r. do Konwencji CRM( Unitet Nations. Ekonomic Commission for Europe. Transport Division - Protocol to CRM 1978) ; protokół ten ratyfikowały m.in. Niemcy). W Protokole nr 19 istotnie zmodyfikowano postanowienia art. 23 ust. 3 Konwencji CRM, przyjęto bowiem inny miernik obliczania wysokości odszkodowania należnego od przewoźnika ,przez odwołanie się do tzw. specjalnego prawa ciągnienia.
Dlatego dla Polaka chcącego uzyskać odszkodowanie od niemieckiego przewoźnika ma duże znaczenie jakie prawo ma zastosowanie. Suma jaką można uzyskać w ramach odszkodowania w Polsce rόżni się znacznie od tej którą można uzyskać przed sądami w Niemczech.
Konwencja CMR reguluje również:
- obowiązki i odpowiedzialność nadawcy wobec przewoźnika,
- prawa nadawcy do rozporządzania towarem,
- prawa rozporządzania towarem przysługujące odbiorcy,
- warunki wydania towaru odbiorcy,
- możliwość odmowy przyjęcia ładunku przez odbiorcę,
- postępowanie przewoźnika z ładunkiem nieodebranym,
- reklamacje i roszczenia wynikające z przewozu, tryb i ich przedawnienie,
- wykonywanie przewozów kolejno przez kilku przewoźników
CMR Niemcy i Polsce
|
